Interviews met leden en meer

Beste leden,

Deze column is gewijd aan die mensen die al jaar en dag ons hetzij wandelend, hetzij fietsend door het Limburgs landschap gidsen. Ik heb het natuurlijk over Toos van der Vring (70) en Jan Herveille (75).

Toos valt meteen op door haar niet Limburgs accent. Oorspronkelijk komt ze uit Utrecht. Tijdens haar studie is ze afgezakt naar Limburg om carnaval te vieren zoals het hoort en heeft toen Miel leren kennen. Deze was zo gecharmeerd van haar, dat hij vond dat die Hollandse maar in Limburg moest blijven. Inmiddels zijn Toos en Miel 49 jaar getrouwd. Ze hebben drie kinderen en twee prachtige kleinkinderen.

Toos straalt energie uit en is een bezige bij.  Aan haar no-nonsense houding is duidelijk te merken dat ze een lange carriere in de verpleging en de thuiszorg heeft. Na haar pensionering, kreeg ze de kans om nog meer aan haar conditie te werken. Zodoende is ze in 2017 bij de Hartpatientensport-Sittard gekomen. Ze sport en heeft ook gezwommen en vindt de oefeningen goed bij haar passen. Ook vindt Toos het enthousiasme die onze sporters en zwemmers iedere week tonen, alsook de quasi competitieve geest die er heerst erg aantrekkelijk. “De sfeer is gewoon erg leuk”, zegt ze. Toos past goed bij ons. In de sportzaal doet ze hard haar best voor haar ploeg, soms door de regels ietsjes te rekken. Zoals gezegd, ze past goed bij ons.

Toen Toos bij de Hartpatientensport-Sittard kwam, organiseerde ze al wandeltochten voor het Toon Hermanshuis. Op een gegeven ogenblik heeft ze aan onze leden gevraagd of ze interesse hadden in wandel- en fietstochten. Die bleek er te zijn. In het begin organiseerde ze de tochten samen met Hans Smolenaars, totdat Jan Herveille het van Hans overman.

Jan Herveille is getrouwd met Basja. Nu wil het toeval dat Jan Basja heeft leren kennen in Café Driessen in Nuth, hetzelfde café waar Toos haar Miel heeft ontmoet en ook tijdens carnaval. Hoopvol gestemd, want ik ben single en zo te zien is dit café een goede kweekvijver voor solide relaties, ben ik op zoek gegaan naar Café Driessen, maar die bestaat niet meer, helaas. Jan en Basja zijn 56 jaar samen. Ze hebben twee kinderen waar ze erg trots op zijn en drie kleinkinderen waar ze veel van houden.

Jan is in de mijnen begonnen. Toen die sloten, heeft hij zich laten omscholen tot machinebankwerker. Maar al snel kwam hij bij wat nu Nedcar heet, waar hij tot aan zijn pensionering werkzaam is geweest.

In 2004, kreeg Jan hartproblemen en ook COPD. Hij kreeg het advies te gaan sporten om zijn conditie op peil te houden. Toen Toos jaren later met het wandel- en fietsplan kwam, was Jan meteen enthousiast. Dit initiatief trok Jan wel omdat wandelen een hobby is van hem en Basja. Het zijn doorgewinterde wandelaars die ongeacht of het pijpenstelen regent of zonnestralen de natuur intrekken.

Toos en Jan proberen routes uit te zetten die geschikt zijn voor onze leden. Ze zorgen ervoor dat halverwege de tocht er een stop is om uit te rusten. Zowel Toos als Jan zitten vol verhalen over wat ze meegemaakt hebben tijdens de tochten. Sommige zijn hilarisch, zoals de dame die op naaldhakken de wandeling dacht te kunnen doen. Bij de herinnering moet Toos glimlachen. Als Toos lacht, krijgt haar gezicht een guitige uitstraling.

Ook Jan moet smakelijk lachen bij de herinnering aan een wandeling op een zeer regenachtige dag. Hij had niet in de gaten dat zijn capuchon vol water was gelopen, totdat hij deze over zijn hoofd trok en een koude plens over zich heen kreeg. Ik krijg goede zin van Jan. Als hij ergens van overtuigd is, zal hij zich moeilijk laten ompraten. Basja weet er alles van. Maar hij helpt graag daar waar nodig en denkt in oplossingen. Bij het sporten is Jan een geduchte tegenspeler, die geraffineerd de bal speelt, tot chagrijn van deze schrijfster die vaak bij de verliezende tegenpartij zit. Er wordt fanatiek gespeeld, maar er wordt ook veel gelachen. “De combinatie van sport en plezier werkt levenverlengend”, merkt Jan op.

Toos en Jan, fijne mensen.

***********